Pak gerust een cappuccino.
Met een zoetje natuurlijk.

Ik ben Karin.

Ik woon tussen de weilanden, de zandwegen en de fietsers die soms nét iets te hard over het losse zand rijden.
Ik schrijf over gewone dingen.
Een huistelefoon.
Een steenuiltje.
Een pakketje van Temu waarvan ik dacht dat er een natuursteen in zat.
(Meestal blijkt dat laatste toch iets anders.)
Juist in die kleine momenten zitten de mooiste verhalen.
Verhalen die je laten glimlachen.
Soms hardop laten lachen.
En af en toe even stil maken.
Voel je thuis.
De koffie staat klaar.